Op pad met een rugtas van Studio LiVE

Yes! De zomervakantie is begonnen. Heerlijk, lekkere lange vrije dagen zónder wekker. Zonder broodtrommels die gevuld moeten worden. Zonder sportclubjes, zonder verplichten. Alleen maar dagen om uit te rusten, te chillen, avonturen te beleven en nieuwe uitjes te ontdekken.

Onze zomervakantie begon wat dat betreft goed. We mochten op pad als testteam. Met mijn meiden mocht ik de nieuwe escapespeurtocht van Studio LiVE proberen. Toen twee weken geleden deze vraag van Linda binnenkwam, waren Fien en Jet gelijk enthousiast. En ikzelf ook.

De eerste zaterdag in de vakantie meldden we ons in de nieuwe (en superleuke!) winkel van Linda en Marijke in Weerselo. We werden hartelijk welkom geheten en op tafel stond de rugtas voor de escapespeurtocht al klaar. We kregen een korte uitleg en met een gevulde tas, een routekaart, een opdrachtenboekje en blad voor alle antwoorden gingen we op pad.

Jet had de routekaart vast en Fien las de opdrachten die we onderweg moesten uitvoeren. Als ouder had ik zelf de ‘ingevulde versie’ tot mijn beschikking. Handig, want de tips die erin stonden hadden we best af en toe nodig om de opdrachten uit te kunnen voeren of om te weten of we op de goede weg waren. De route leidde ons door een mooi stukje Weerselo; het Stift.

Onderweg moesten we uitbeelden, cijfers zoeken, puzzelen, codes kraken en vooral erg goed opletten op alle aanwijzingen die we tegenkwamen. De opdrachten in de rugtas waren afwisselend en werden door Fien en Jet fanatiek uitgevoerd. Vooral de opdracht bij de begraafplaats op het Stift vonden de meiden erg spannend. Na deze opdracht namen we even een momentje om van de mooie omgeving te genieten. De lekkernij uit de tas viel in de smaak.

Als testteam zijn we 2,5 uur op pad geweest en we hebben ons geen moment verveeld. De opdrachten waren afwisselend en goed op niveau. De vier routekaarten die we onderweg moesten ‘vrijspelen’ waren duidelijk en wezen ons zonder problemen de weg. De drie tips die we onderweg gekregen hadden, leidden ons naar het eindpunt. Op dat plekje moesten we onze laatste code invoeren in het cijferslot en… toen ook het laatste kistje zich opende, wachtte ons een hele fijne (koude) beloning!

Wat ons betreft is de escapespeurtocht goedgekeurd! We hebben een hele leuke ochtend gehad samen. De escapespeurtocht is ook zeer geschikt om met een aantal vriendinnetjes (kinderfeestje) of met je gezin te wandelen.

Spetteren in Gronau

De kinderen van Elke zijn echte waterratten. Het badje in de tuin is de meest favoriete plek in de tuin. Naast het grote bad voor de grote meiden staat een badje (exemplaar paddenstoel) in de schaduw voor onze jongste waterrat. Niet dat dit bad veel gebruikt wordt overigens. Juul glijdt al behendig achter haar zussen aan het grote bad in.

Waar de meiden hun liefde voor water van hebben is ons onbekend. Wij zijn niet dol op zwemmen of het gekrioel en gespetter in een zwembad. Balen voor de meiden, want de vraag wordt steeds vaker gesteld: ‘Wanneer gaan we nou naar het buitenbad om te zwemmen?’. Gelukkig worden ze van het Hulsbeek ook blij. En wij ook. Naast het strand is een leuk bad voor Juul, zijn er genoeg plekjes om te spelen en (niet onbelangrijk) er is schaduw, koelte …

Toen het laatst een tijdje zo warm was, hebben we een nieuw plekje gevonden dat ook aan bovenstaande eisen voldoet. Alhoewel, zwemmen gaat er niet lukken. Maar er is water in overvloed!

We waren in Gronau, in het stadspark. Dit park (restantje van de Laga) is fraai aangelegd met volop speelgelegenheid, picknickplekken en als absolute topper de ‘Wasserspielplatz’.

We parkeerden de auto (gratis!) op de parkeerplaats bij het park. Slechts twee minuten verwijderd van de speeltuin. Onze meiden renden alvast vooruit en ontdekten als eerste de gave glijbaan; een mooie hoge die lekker hard gaat! Ernaast staat een piratenboot waarop geklommen kan worden. Ook voor de kleintjes is er een bootje waarop gespeeld kan worden.


Naast de grote boot staat een waterton mét een knopje. Het water werd die ochtend gebruikt om de grachten van het kasteel te voorzien van water en om de handen/ voeten te wassen.

Er zijn een aantal picknickplekken en in de schaduw stellen we de inwendige mens tevreden. De meiden worden al wel een beetje ongeduldig. Ze willen afkoelen. We lopen richting het Rock ’n Pop museum. Het plein tegenover het museum is leeg, maar de bankjes zijn bijna allemaal bezet. Mensen hebben hun tassen met handdoeken en droge kleren daar gestald. Al een flink aantal kinderen rent in zwemluier en badkleding rond. De spanning is voelbaar. Gauw installeren we ons op een bankje. De meiden zijn er in hun bikini’s helemaal klaar voor.

Om 11:00 uur klinkt er gegil.

De fonteinen van de wasserspielplatz gaan aan! Uit alle gaten in het plein komt water. Hoe gaaf! Hoge fonteinen, lage stralen en ook een waterspuwer zijn op het plein aanwezig. Alle drie de meiden rennen gillend rond. Jet en Fien zijn binnen een paar seconden kletsnat en afgekoeld. Juul rent enthousiast rond de waterstralen. Ze zorgt ervoor dat ze nét niet nat wordt. Haar gelach en enthousiasme werken aanstekelijk. Onze hele familie geniet met volle teugen.

Na een dik uur rennen en spelen hebben de meiden het wel gezien. Ze krijgen het koud (hoe dan?) en Juul verlangt naar haar bed. Met droge kleren en een appeltje voor de dorst lopen we terug naar onze auto die gelukkig in de schaduw geparkeerd staat. Binnen een half uur rijden we onze straat weer in. Dít uitje was een groot succes; het uitproberen waard tijdens warme en zonnige dagen!

Elke van BLOG by Elke is moeder van Fien, Jet & Juul en leerkracht op een basisschool.

De boer op met de wichter!

blog

Nu manlief niet meer aan zondagvoetbal doet, trekken we er graag op uit op zondagmorgen. Bij het zien van een waterig lentezonnetje aan de hemel besloten we twee weken geleden naar ‘Landgoed Kaamps’ in Deurningen te rijden; een uitje dat al lange tijd op onze to-do list stond.

Na een kwartiertje in de auto reden we de nog bijna lege parkeerplaats van ‘Landgoed Kaamps’ op. Bij het informatiebord verwonderden we ons over de vele mogelijkheden op het erf. Er was een brasserie, een landgoedwinkel, een kinderboerderij, de heujzolder (vergaderruimte bleek later) en een speeltuin te vinden op het erf. De meiden renden op de speeltuin af en Juul vermaakte zich prima bij de kinderboerderij. De geiten en kippen werden net gevoerd. Juul keek haar ogen uit van alle dierengeluiden die ze hoorde.

Net naast de kinderboerderij stond een ballenspel. Met felroze (tennis)ballen moest er gemikt worden op een bord met klompen. Onze grote meiden konden er geen genoeg van krijgen en ook ik mocht mijn talent laten zien. Iets verderop kon er een koe worden gemolken en zagen we borden die ons wezen naar ‘de belevingsboulevard’. Nieuwgierig liepen we op een enorme stal af.

De belevingsboulevard voorzag ons van allerlei informatie over het reilen en zeilen op de boerderij. Als eerste konden we een kijkje nemen bij de melkrobot. De dames (koeien) stonden geduldig in de rij om volautomatisch te worden gemolken. Vooral Juul vond de koeien hartstikke interessant.

Fien en Jet liepen door naar het grote scherm. Op het paneel onder het scherm zaten zes drukknoppen. Een voor een werden de knoppen ingedrukt en de bijbehorende filmpjes werden geïnteresseerd bekeken en beluisterd. In de filmpjes kwamen we van alles te weten over de ruimtes in de stal. We kregen informatie over de kaasmakerij; hoe wordt de kaas van boer Herbert gemaakt? Het leuke was, dat je vanachter glas écht een kijkje kon nemen in deze ruimtes.

Achterin de stal trok de tractor de aandacht van Fien. Het oude voertuig mocht beklommen worden; en dat deden de grote meiden graag. Gezusterlijk poseerden de meiden voor de foto. De koe bij deze tractor was Juuls favoriet. Maar ook de vele koeien aan de rechterkant van de stal werden uitgebreid begroet en bekeken door haar. Gaaf om zo een kijkje te mogen nemen in de stal. Wist je dat de koeien van boer Herbert heuse waterbedden in hun stal hebben?

Na een uurtje spelen en rondkijken hadden we dorst gekregen. De brasserie was gezellig ingericht en we kozen een plekje uit bij het raam. Fien en Jet settelden zich voor de koe (met beeldscherm) in de speelhoek en Juul smulde van haar bakje met fruit. De koffie, thee en chocolademelk voor de meiden werd gebracht en smaakte heerlijk. Inmiddels speelden we met z’n allen kneuterig een ouderwets memoryspelletje uit de spellenkast. Toen alle glazen leeg waren en Jet haar tweede potje memory had gewonnen trokken we de jassen weer aan. Maar niet voordat Fien een bezoekje aan ‘het huuske’ gebracht had. Al gauw kwam ze weer terug. Want, welke deur moest ze daarna kiezen? Vrouwleu, Kearls of Leu met meankementen? Een lesje Twents voor beginners volgde…

Voordat we huiswaarts gingen, bezochten we nog de Landgoedwinkel. Een sfeervolle winkel waar allerlei verrassende speciaalkazen van Boer’n Trots of de Boer Herbert zuivelproducten te koop en ook te proeven zijn. En alles is vers gemaakt. De grote meiden lieten zich het plakje kaas dat ze van de medewerksters kregen goed smaken. Met een heerlijk stukje mosterdkaas voor papa verlieten we uiteindelijk de winkel en liepen we naar de auto.

Op het terras was het ondertussen druk geworden en ook in de speeltuin werd flink gespeeld. Opvallend vonden we het aantal hardlopers en fietsers die voor een kort bezoek (met kopje koffie/thee) Landgoed Kaamps bezochten. Dit superfijne plekje is duidelijk een favorietje, inmiddels ook van ons.

Bij thuiskomst heb ik de site van Landgoed Kaamps uitgebreid bekeken en ontdekte allerlei activiteiten die er (binnenkort) georganiseerd worden. Speciaal gericht op kinderen, maar ook voor volwassenen. Ik ga ze in de gaten houden!

Lieve groetjes,
Elke

Wij staken! Al weer …

Ik maak me zorgen over de situatie in het onderwijs! En daarom sta ik achter de staking van aankomende vrijdag.  Als ouder van drie kinderen begrijp ik dat opvang voor ‘weer een vrije dag’ best lastig te organiseren kan zijn. Maar als leerkracht ken ik ook de andere kant van het verhaal. Lees verder voor mijn persoonlijke verhaal.

Toen ik twee weken geleden rond 5:00 u werd gewekt door een huilende dochter, voelde ik de pijn in mijn lijf en hoofd. Mijn keel voelde aan als schuurpapier en draaierig liep ik naar haar slaapkamer. Ik stopte mijn dochter weer in, maar zelf kon ik de slaap niet goed meer vatten.

De radertjes in mijn hoofd draaiden. Ik voelde me ziek, maar … Tegen beter weten in liep ik een dik uur later naar de badkamer om me te douchen. In mijn badjas vulde ik mijn schaaltje met yoghurt en fruit, maar ik kreeg geen hap door mijn keel. Ik voelde me ziek, maar …

Als ik me ziek zou melden, wat zou er dan met mijn groep gebeuren? Zou er een invaller voor ze zijn? Die kans achtte ik zeer minimaal. De pot met invallers is leeg. In de krant staan de laatste tijd regelmatig berichten hierover. Ook ons bestuur heeft inmiddels al 2x een brandbrief aan ouders verstuurd, om de ernst van de situatie (en de mogelijke gevolgen) uit te leggen.

Tegen beter weten in zijn er de afgelopen twee weken een aantal invalverzoeken ingediend voor onze school.  En vaak is er écht niemand beschikbaar. Een week voor mijn ziekmelding nog vingen we bot. Onze collega uit groep 1 was  ziek naar huis gegaan. Omdat er voor de volgende dag geen invaller beschikbaar was, werd besloten de leerlingen van de groep te verdelen over de andere groepen. Niet ideaal, maar het kon niet anders. Onze leerlingen naar huis sturen is wel het allerlaatste wat we willen.

De opluchting bij mijn collega’s was groot toen bleek dat ik die ochtend geen afspraken gepland had op mijn ‘ambulante woensdag’ en ik de kleutergroep kon draaien. De kinderen hoefden niet verdeeld te worden. De collega’s konden zonder extra leerlingen (en zorgen) met hun eigen groep werken, hoe fijn! Mijn eigen werkzaamheden voor en met de plusleerlingen bleven helaas wel liggen.

Minstens een keer in de week komt op onze ‘invalapp’ de vraag of iemand een dag(deel) extra wil werken omdat er een collega ziek is, een uitvaart heeft of om andere reden niet kan werken. Gelukkig is de collegialiteit groot en vinden we samen meestal passende een oplossing. De collega die een dag extra werkt zijn we allemaal zeer dankbaar; de lessen kunnen gewoon doorgang vinden! Tegelijkertijd beseffen we dat we op deze manier de problematiek rondom het gebrek aan invallers in stand houden én onze werkdruk verhogen (nóg zo’n dingetje in onderwijsland).

Bovenstaande redenen maken de drempel voor een ziekmelding hoog. Het is niet bijzonder dat collega’s de hoge koorts onderdrukken met paracetamol(letjes) en ziek op school verschijnen. Ze draaien hun lessen, om na schooltijd gauw weer hun bed in te kruipen. En dat alles in het belang van de leerlingen op onze school.

Op de ochtend van mijn ziekmelding kwam inderdaad óók de melding dat er geen invaller beschikbaar was. Mijn duopartner werd gebeld, maar zij had al afspraken voor haar dag gepland. Het volgende belletje ging naar onze LIO stagiaire. Gelukkig was zij wel in de mogelijkheid om onze groep op te vangen die dag. Fijn voor de kinderen, een vertrouwd gezicht in de groep.

Bovenstaande situatie, waar we wekelijks mee te maken krijgen, vind ik toch best een goede reden om wéér te gaan staken!

Een staking voor meer geld, niet voor op míjn bankrekening overigens. Geld om meer mensen in het onderwijs te krijgen; invallers en onderwijsassistenten. Geld om klassen te verkleinen, de werkdruk te verlagen én meer aandacht en zorg te kunnen besteden aan onze (!!) kinderen!

staken onderwijs

Herfst vieren @ Denekamperdijk59

Mijn BLOG is geplaatst op de site van Kidsproof Twente

Onze eerste kennismaking met speeltuin Denekamperdijk59 dateerde van afgelopen voorjaar. En deze eerste kennismaking was niet erg positief. Op een stralende zonnige voorjaars(zon)dag besloten we deze speeltuin eens uit te proberen. Bepakt en bezakt (want met baby) eenmaal in Losser aangekomen hadden we nog nét een plaatsje op de parkeerplaats weten te bemachtigen. Achteraf was dit al een voorbode! Toen we ons met de kinderwagen tussen de vele fietsen een weg hadden gebaand naar het terras bleek er welgeteld GEEN ENKEL plekje meer te zijn voor ons. De speeltuin puilde uit en overal liepen, zaten en schreeuwden enthousiaste kleine kinderen en hun (groot)ouders. Voor ons het signaal om rechtsomkeer te maken en een rustiger speeltuin op te zoeken.

Een half jaar en twee seizoenen later probeerden we het nog een keer. Dit keer met meer succes! Het heerlijke herfstzonnetje scheen op het grote terras zagen we bij aankomst. De parkeerplaats was maar voor de helft gevuld en ook het aantal fietsen was op twee handen te tellen. We vonden een rustig plekje in de zon, dichtbij de speeltuin. Voor Juul was er direct een kinderstoel geregeld en madam kon vanaf deze plek haar grote zussen goed volgen. We installeerden ons, gaven Juul de fruitprak en bestelden zelf een drankje en klein hapje.

De speeltuin van Denekamperdijk59 is ruim opgezet. Onze meiden waren vooral geïnteresseerd in het avonturenparcours; een mooie uitdaging. Klimmen, balanceren en hangen is wel aan ze besteed. Ook de kabelbaan werd goedgekeurd. De voetbalkooi lieten ze links liggen, maar werd de hele middag volop gebruikt door de jongens. Ook de familieschommel en het springkussen waren volop in bedrijf.

Vanaf het terras konden we de meiden goed in het oog houden. Juul had inmiddels haar fruit op en broek vol. Gelukkig heeft Denekamperdijk59 ook voorzieningen om de verschoningswerkzaamheden iets aangenamer en gemakkelijker te maken. Uit voorzorg hadden we Juul al een oude broek aangedaan. Kruipend verkende ze even later het terras, dat opvallend schoon en netjes was. We konden rustig blijven zitten. Bladeren en/of papiertjes konden niet in de mond worden gestopt, want ze lagen er gewoonweg niet!

Het hekwerk voor de speeltuin werd door Juul gebruikt om langs te lopen en te sjansen met soortgenoten. De afgeschermde speeltuin voor de jonge kinderen werd door Juul nog niet gebruikt. Mevrouwtje houdt niet zo van de zanderige ondergrond.

Na een uurtje verdween de zon achter de wolken en werd het wat frisser. Met de grote meiden en Juul maakte ik een laatste ronde door de speeltuin en maakten we nog wat leuke foto’s voor het plakboek. In de vogelnestschommel (een keer niet bezet!) genoot ze met volle teugen. En ook het (hoekje van het) springkussen kreeg haar aan het lachen. Kortom, Denekamperdijk59 heeft een speeltuin die geschikt is voor alle leeftijden.

Achter de speeltuin ontdekten we ook nog de visvijvers. Wat een prachtige locatie voor de sport- of hobbyvisser. Wellicht iets om in het voorjaar met de meiden eens naar toe te gaan… Met ‘wilde (vis)plannen liepen we terug naar onze auto. De hernieuwde kennismaking met Denekamperdijk59 was een succesvolle. 

Tot gauw!

Groetjes,
Elke

Spelen, zwemmen, klimmen… op het Hulsbeek

Sneakpreview: Speelbos Het Hulsbeek wordt vernieuwd!

De meiden van Elke stuitten bij toeval op de nieuwe speeltoestellen bij speelbos het Hulsbeek. Wat ze niet wisten is dat er nog veel meer gerealiseerd gaat worden. Zoals een heus boomklimpad en glijbanen op de heuvel!

Afgelopen zaterdag was het Hulsbeek ‘the place to be’ voor festivalliefhebbers. Helaas ging dat feestje aan onze neus voorbij. De dag erna togen we als burgerlijk gezinnetje alsnog richting het Hulsbeek. Een ochtendje zwemmen en spelen in het speelbos is hét ideale uitje voor ons momenteel. Onze auto kon nog koel en beschut weggezet worden. De wagen van Juul werd uitgeladen en volgepropt alle benodigdheden voor ons uitje. De haak aan Juuls wagen bleek wederom een ‘goede koop’. Wat een handig ding: meerdere tassen (en op andere dagen ook jassen) hangen we er moeiteloos aan. Onderin de wagen gooiden Fien en Jet nog hun bodyboard(je) en een bal. En Juul zat als een schattige prinses breed lachend in het midden van al deze zooi.

Toen we het terrein opreden zagen de meiden als eerste dat de kiosk nog gesloten was. De sproeiers in het peuterbad waren al wel in werking en een aantal jonge kinderen & hun ouders genoten in het zonnetje van het spetterende water. Onze meiden vonden zichzelf te groot voor dit gebied en stapten haastig langs het peuterbad richting het zand en ‘de zee’.

Op een zonnige plekje parkeerden we de wagen van Juul, spreidden we een kleedje en gooiden de meiden hun kleding op een hoop. Ze renden richting het water, maar kwamen al gauw terug. Het water was nog wel een beetje koud. Gelukkig vermaakten ze zich in het zand ook goed. Jet showde haar gymnastische kunsten (de radslag en handstand) en Fien probeerde dit ook. Maar helaas… Fien heeft gelukkig andere talenten en had de lachers op haar hand met haar stuntelige valpartijen. Na een lesje ‘radslag’ van Jet namen de meiden hun bodyboard(je) mee het water in en namen alsnog een frisse duik.

Voor Juul had ik inmiddels het fruit geprakt en al etend genoten we van het uitzicht. Onze grote meiden waren naar de rode boei gezwommen en duikelden over het touw. Op de achtergrond zagen we de restanten van het festival van de vorige dag. De grote letters op het zand stonden er nog en ook de tentjes en podia waren nog niet opgeruimd.

Na een klein uurtje hadden de meiden het wel gezien in het water en besloten we nog even naar het speeltuintje te lopen. Konden we gelijk de houten palen die voor de speeltuin in het water stonden van dichterbij bekijken. Er waren een aantal kinderen aan het klimmen bij deze palen. Veel aandacht hadden onze meiden er niet voor. Enthousiast renden ze richting de speeltuin. Er stonden allemaal nieuwe speeltoestellen! Wat een verrassing.

De dubbele kabelbaan werd als eerste uitgeprobeerd. Daarna was de beurt aan een bijzondere schommel (in een cirkel), een klim- en beweegtoestel, een grote wipwap en de vogelnestschommel. Onze aandacht ging naar het doek dat we zagen hangen in de speeltuin. De nieuw te realiseren speelplek stond erop afgebeeld. De speeltuin was maar een klein gedeelte van een prachtig stukje nieuw te realiseren speelplezier. Een heus boomklimpad zal ook worden gebouwd. Een beginnetje hiervan was netjes met linten afgezet. Ook de palen in het water horen bij deze activiteit.

Op de site van het Hulsbeek konden we meer informatie vinden over deze speelplekken. We lazen dat er een groot speeltoestel op het strand en een uitdagend parcours over het water gemaakt gaat worden. Een uitgangspunt van de nieuwe speeltoestellen is dat de kinderen samen kunnen spelen in een uitdagende en natuurlijke omgeving. Er wordt ook rekening met minder valide kinderen. Vandaar de grote brede schommel (tweezitter) in de speeltuin en de grote vogelnestschommel.

Naast een groot speeltoestel op het strand en een waterparcours komen er glijbanen op de heuvel. De vier genoemde locaties liggen in de omgeving van parkeerplaats 4 en strand 1. In het najaar kan er op alle vier de locaties gespeeld worden. Maar de speeltuin en een gedeelte van het waterparcours hebben we al kunnen testen!

De meiden waren er nog lang niet uitgespeeld, maar Juul verlangde naar haar bed. Rond 12:30 uur liepen we dus (helaas) weer richting de uitgang. Maar… we moesten wel beloven snel weer terug te komen! Klein gelukje; de kiosk ging net open en de gezellige ochtend kon worden afgesloten met een ijsje. Met een paar likjes van een waterijsje kreeg ook Juul nét genoeg energie om de autorit plezierig door te komen.

Met de vernieuwde speeltuin en het waterparcours én een nog te realiseren boomklimpad heeft het Hulsbeek nóg meer lokkertjes voor een gezellig en actief (mid)dagje uit. We komen gauw terug om de werkzaamheden op de voet te kunnen volgen. Een boomklimpad is aan onze klimgeiten óók wel besteed namelijk!

Groetjes Elke

Squeezie 2.0

Op een warme woensdagmiddag nam Fien twee vriendinnetjes mee naar huis. Na een groot glas ranja met een bakje aardbeien wilden de meiden met water spelen. De tuinslag gauw aangesloten op de sproeier en onder de trampoline geschoven. De meiden hielden hun hoofd zo lekker koel en bedachten de een na de andere acrobatische oefening voor elkaar. Juul vond het prachtig en voorzag het geheel van vakkundig commentaar: ‘Aaaahh, ah ah, ieehhhh!’

Na een tijdje waren de dames wel klaar met springen in de nattigheid en moest er geknutseld worden. Ik dook de grote knutselkast in, maar kon niet echt iets passends vinden voor ze. Fien en haar vriendinnen wilden graag een eigen Squeezie maken. In de schoonmaakkast had ik nog een nieuwe verpakking sponsjes liggen. Het bleek een gouden greep.

De sponsjes werden enthousiast ontvangen. De stiften, lijm en wiebeloogjes (bij veel knutselwerkjes te gebruiken) kwamen ook op tafel en de inspiratie vloog over de tafel. Het groene gedeelte van de spons moest verwijderd worden en met de wiebeloogjes werd een begin gemaakt met het gezichtje van het sponspoppetje. Terwijl de meiden gezellig kletsend bezig waren met hun poppetje besloot ik er ook eentje voor Jet te maken.

Nadat ik de wiebeloogjes geplakt had, knipte ik van het groene gedeelte van de spons een snorretje. De meiden maakten er kapsels en hoedjes van. Ook moest ik voor ze op zoek naar meer variaties van ‘de snor’. Omdat de sponsjes nog niet op waren werd er ook een tweede exemplaar gemaakt. Al knutselend vlogen de namen voor de sponspoppetjes over tafel. Het exemplaar voor Jet werd ‘Frits’ gedoopt.

Na drie kwartier knutselen moest er haastig opgeruimd worden; de meiden hadden nog volleybaltraining. De sponsjes werden als kostbare schatten in de volleybaltas gestopt. De volgende dag moesten ze ook mee naar school. Frits ligt inmiddels al een aantal nachten in Jets bed, samen met Roos. Het door Jet gemaakte vriendinnetje van Frits.

Voor deze simpele (maar geslaagde) knutselactiviteit is maar weinig materiaal nodig:

• Sponsjes (10 in een verpakking van de Action)

• Wiebeloogjes in diverse groottes en kleuren (Action)

• Potje knutsellijm en een schaar

• Stiften

Heel veel knutselplezier!

Bie Heintje is het goed vertoeven

Speeltuin ‘Bie Heintje’

Achter Ootmarsum, alleen te bereiken via prachtige landweggetjes, ligt camping De Witte Berg. Bij deze camping kun je heerlijk spelen in de speeltuin met airtrampoline. Al een tijdje hebben ze ook een indoorspeeltuin. Elke ging op ontdekking en kwam erachter dat het bijbehorende eetcafé ‘Bie Heintje’ is vernieuwd.

Het is inmiddels een aantal weken geleden; mijn eerste werkweek na mijn enorm lange verlof. En echt, alle clichés zijn waar… Je zit er zo weer in. Zonder problemen draai ik als ‘vliegende keep’ de een na de andere groep en ben ik de rest van mijn tijd met van alles en nog wat bezig.

Omdat ik mijn verlofdagen toch nog niet hélemaal op had, plande ik een dag in mijn eerste werkweek. Mijn eerste werkweek had dus maar 2 dagen; een rustig begin na zes maanden niet werken. De grote meiden gingen die bewuste dag naar school en Juul bracht ik bij de opvang. De dag vloog voorbij en voor ik het wist was het 14:15 uur en stonden Fien & Jet al weer in de woonkamer.

Ze waren snel uit school gekomen, want ik had ze een middagje in de speeltuin beloofd. Na een natje en een droogje stapten we zonder gedoe (kinderwagen, maxicosi, luiertas etc etc) in de auto. Alleen ‘de knip’ ging mee. We reden richting Ootmarsum.

Achter Ootmarsum, alleen te bereiken via prachtige landweggetjes, ligt namelijk Vakantiepark De Witte Berg. Hier kun je heerlijk spelen in de speeltuin met air trampoline. Al een tijdje hebben ze ook een indoorspeeltuin. En ook het bijbehorende eetcafé ‘Bie Heintje’ is vernieuwd. Ik heb me laten vertellen dat je daar onmeunig lekkere Twentse Tapas kunt eten.

De meiden deden op de achterbank een poging om de speeltuin te raden. Toen ik achter Ootmarsum afsloeg waren ze hun oriëntatie kwijt. Ze waren wel gelijk onder de indruk van het prachtige glooiende landschap en de mooie weg waarop we reden. We zagen paarden en schapen onderweg. Het voelde bijna als ‘op vakantie gaan’. Bij de vlaggen van de camping reed ik de parkeerplaats op. We liepen om de eetgelegenheid naar de speeltuin.

De meiden doken gelijk de indoorspeeltuin in. Het was er lekker koel en niet erg druk. Ik installeerde me op het terras met een goede kop koffie. Na een tijdje kwamen Fien en Jet naar buiten voor een drinkpauze. De sandalen werden onder de tafel geschopt en de airtrampoline werd uitgetest; zo’n trampoline blijft zwaar favoriet bij onze dames. Naast springen, rollen en dansen ze ook graag hierop. Maar ook de speel- en klimtoestellen in de buitenspeeltuin werden uitgeprobeerd en goedgekeurd (op een loszittend plankje na).

Om ons heen werd het steeds drukker. Campinggasten, maar ook fietsers zochten het ruime terras van ‘Bie Heintje’ op. Tot grote teleurstelling van mijn dames, bleven we niet eten. Wel hebben we alvast de kaart bestudeerd. Voor als we de volgende keer met papa en Juul terug komen om ook de Twentse Tapas uit te proberen. Een kaart met voor ieder wat wils.

Vermoeid en met zand tot in de bilspleet stapten we na een gezellige speelmiddag (uiteraard met ijsje) weer in de auto naar huis.

Tijdens de aardappelen met jus en groente vertelden de meiden honderduit over de speeltuin en trampoline. Zelfs de menukaart werd met papa besproken. Dat wordt dus … Tot ‘Bie Heintje’! Zodat ook papa het ultieme vakantiegevoel daar beleven kan.

Wel handig om te weten… De eetgelegenheid en de indoorspeeltuin zitten niet in één gebouw. Ze worden verbonden door een gezellig terras. De indoorspeeltuin heeft geen eigen horeca en/of zitgelegenheid.

Vaderdag: voor alle stoere vaders serveren ze zondag 17 juni ‘Spies Hein XXL’ en de ‘Schnitzel Springendal XXL’!

Elke van BLOG by Elke is moeder van Fien, Jet & Juul en leerkracht op een basisschool.

Time flies…

Iedere ochtend heb ik een vast riedeltje dat ik maak langs mijn apps. Via WhatsApp, de krant, de social media, de weerapp beland ik als laatste in mijn mailboxen. Iedere ochtend check ik mijn werkmail & privémail.

Vanmorgen viel mijn oog op een bericht van ‘Baby Pics. Hoewel de app inmiddels van mijn telefoon is verwijderd, ontvang ik nog wel iedere week een mailtje van ze. De tekst ‘Your babe 28 weeks!’ maakte dat ik het mailtje opende.

Tjee…

Is het echt al weer 28 weken geleden dat onze Juul op de wereld kwam? Is het 28 weken geleden dat ze me verloste van die (toch wel) niet zo’n fijne zwangerschap? Is het 28 weken geleden dat ze me voor de derde keer moeder en ons gezin compleet maakte? Dat is al langer dan een half jaar geleden! Juul is al 28 weken bij ons.

Inmiddels gaat ze rollend door de kamer en kletst ze er vrolijk op los in haar eigen taaltje. Begint iedere dag met een grote glimlach en dikke knuffel van haar zussen. Eet ze met gemak een fruithap, maar ook van de groente met aardappels of rijst smult ze met veel plezier. Inmiddels heeft ze kennis gemaakt met het zwembad, een muzieklesje gevolgd, gelogeerd bij haar grote neven en haar plekje bij de opvang gevonden.

In slechts 28 weken tijd heeft ze haar plekje in ons gezin opgeëist en zijn we allemaal dolgek met haar! In die tijd zijn de grote zussen gegroeid (letterlijk en figuurlijk) tot twee zorgzame en lieve zussen, maar wordt ook Juul niet gespaard tijdens ruzie 😉

En nu, na 28 weken, is alles weer terug bij het oude. Mijn verlof is voorbij. De kinderen naar de opvang, opa’s en oma’s weer op hun vertrouwde dag paraat.

En ik?

IK MAAK EINDELIJK WEER DEEL UIT VAN DE WERKENDE WERELD.

Ik ben twee dagen op mijn basisschool geweest. En volgende week werk ik gewoon weer drie dagen als leerkracht. Na een warm ontvangst en een goed gesprek heb ik me gestort op allerlei werkzaamheden binnen en buiten de klas.

En dat voelt onmeunig goed!

Al is het na zo’n eerste werkweek ook wel heel fijn om getrakteerd te worden op een extra lang weekend! PINKSTEREN. Het voelt nog als een stukje verlof 😉 Heel fijn.

Want toen Juul ter wereld kwam 28 weken geleden, startte mijn allerlaatste verlof. Nu het ten einde is sluiten we daarmee toch ook een (hele fijne) periode af. Het is klaar! Nooit meer verlof…

(On)eindig verlof …

Slik… ruim een half jaar na de geboorte van Juul is hét moment dan echt gekomen. Ik ben aan het aftellen! Mijn verlof duurt nog maar EEN WEEK…

Na de meivakantie start ik weer met werken. Drie dagen in de week… de oppaspuzzel is inmiddels rond. Juul heeft haar eerste dagen bij de opvang gehad. Ze heeft het er prima naar haar zin. Ze is doodop als ik haar weer ophaal; een heel goed teken!

Juul gaat naar Calimero, de opvang (letterlijk) op de hoek van onze straat. Onze meiden hebben het daar altijd heel fijn gehad en Juul heeft het geluk dat ze zelfs twee dagen welkom is. De leidsters op dit kleinschalige kinderdagverblijf hebben haar met open armen ontvangen op haar eerste (wen)dag. Voor mij best even een dingetje overigens. Dit had ik niet verwacht…

Gelukkig wilde papa haar wegbrengen, kon ik me concentreren op het Koningsspelen-proof maken van de grote meiden. Een dankbare afleiding. Feestelijk werd de dag geopend op de school in ons dorp. Onze meiden mochten op het podium plaatsnemen tijdens ‘Fitlala’. Tijdens hun danslessen (iedere dinsdagmiddag gaan ze een uurtje dansen) is er flink geoefend en ook thuis en in de tuin klonken de gezellige noten van Fitlala de afgelopen periode.

Om de rest van de wenochtend door te komen ben ik met mijn moeder de stad in geweest. Lekker shoppen! Voor de meiden overigens. Alledrie zijn ze die ochtend voorzien van nieuwe ‘doopjurken’.

Tussen de middag had ik de tijd om gezellig te eten met Jet en om 14:15 uur kwam ook Fien thuis. Ze vonden het maar kaal en stil en leeg zo zonder Juul in huis. Alle drie telden we de minuten af totdat Juul kon worden opgehaald.

Na haar slaapje en fles kreeg ik een appje van een van de leidsters; Juul kon worden opgehaald. Met een lege kinderwagen liepen de meiden en ik in sneltreinvaart naar de opvang. Ze werd enthousiast begroet en geknuffeld door Fien en Jet. Juul vond het allemaal prima. Ze lachte breeduit!

Ondertussen heb ik nog maar een week om keihard te #genieten van mijn verlof! Op dinsdag 15 mei neem ik weer deel aan het werkende leven… Een flinke omschakeling voor ons allemaal. Gelukkig staat de zomervakantie al weer bijna voor de deur 😉